İçeriğe geç

Kategori: Öykü

Boş Adam Öyküleri #1

Boş Adam huzurluydu. Şehrin tüm stresinden ve gürültüsünden uzak değildi belki ama şikayetçi de değildi. O şikayet etmezdi. Çünkü o boştu. Asla düşünmez ve sorgulamazdı. Önüne koyulanı yer ve sofradan kalkardı. Ne hedefleri, ne de kurduğu düşler vardı. Evden dışarı çıkar, parkta kös kös oturur ve tekrar evine dönerdi. Günler birbirini böyle kovalardı. Sonuçta o Boş Adam’dı. Ne kitap okur, ne de film izlerdi. Dinlediği müzikler ise sanatsallıktan çok uzaktı. Birde sesinin güzel olduğunu sanıp orada burada, insan içinde Ankara havası çığırması yok muydu. Mest ederdi insanı. Tıpkı keşfedilmeyi bekleyen bir yıldız gibiydi. En azından onun için öyleydi. Çünkü o her ne kadar boş olursa olsun yaratıkların en ulusu olduğuna,diğer canlıların ona hizmet ettiğine inanırdı. Çevresindekilerin düşüncelerini asla önemsemez, kendisinden farklı olanı taşlardı. Bu yapıcı bir taşlama değildi. Alaycı ve küçümser bir taşlama idi. Ne büyük adamdı Boş Adam. Ululuğu enginleri aşar, gökleri yarardı. Yada öyle sanırdı…

Yorum Bırak