İçeriğe geç

İlk İnsan

[…]
-Neden?

-Ne bileyim! Sinirliyim. Bilmiyorum. Vazgeçsem şu sorulardan artık. Daha fazla dayanamam.

-İyi misin?

-Değilim. Kafamı kaldırmak istemiyorum artık. Görmekten yoruldum.

-Bu mu sorunun? Başkaları mı?

-Hayır, anlatamıyorum. Başkaları değil, var olacakları görmek yoruyor. Benden milyonlarca belki de milyarlarca düşünsene!

-Her zaman duyarlı biri oldun zaten. İleri görüşlü…

-Görmekten yoruldum diyorum, bıktım artık. Hala bencilim anlayacağım. Aynı şeylere bakıyoruz, aptal olma.

-Kendine karşı fazla kabasın.

-Olmalıyım da. Kibar davranmak ne kazandırdı ki? Ağır başlı olmak, tevazu göstermek ne getirdi?

-İnsanlık?

-Neyin insanlığı? Kandırma kendini.

-Sonuçta birilerinin başlaması gerek. Pekala bu kadar isteklisin, ilk insan sen olabilirsin.

-Bu sohbete daha ne kadar katlanabilirim ki? İnsan olmak zor, bunu düşünmek zor, bir şeyler anlatmak zor…

-Herkes konuşmak ister. Bu kadar narsist isteklerimin olduğunu bilmiyordum.

-Kendimi fazla yoruyorum.

-Seni… Beni, anlamaya çalışıyorum. Baksana bana, berbat haldeyim. Yardım etmeye çalışıyorum.

-Neden? Bu salak soruları sorma sırası bende artık.

-Çünkü beni önemsiyo…

-Aptal gibi görünmeyi bırakmalıyım.

-Gelgelelim görünebileceğim biri olmadığından içim rahat olmalı.

-Haklı olduğum zamanlar da olmuyor değil tabi.

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi: