neye, neden sinirlenip yazdığımı hatırlamıyorum

i̇nsanlardan nefret ediyorum. her şeyi bildiklerini sanmalarından, iğrenç egolarından, anlamsız gülüşlerinden, yürüyüşlerinden, kabalıklarından, dostluklarından.
kısacası bütünüyle insanlardan nefret ediyorum.
samimiyetsizlikleri beni çıldırtıyor. bugün seni dünyanin en iyisi ilan eden nazileri yarın yahudi muamelesi yapabiliyor.
kin doluyum. nefret doluyum. bir “pardon” sözcüğünü kabul edemeyecek kadar ahlak yoksunu, anlayışsız insanlara karşı inanılmaz bir öldürme güdüsü ile doluyum.
sarhoşum, özlemiyorum. sevemiyorum. sevilmeye değer insan göremiyorum.
korkuyorum.

 sonradan eklenen bi’ şeyler

Fark ettim ki sinirli değilim artık. Alışıyorum bu denkleme. Kafamın içinde gerekirse 2+2=5 diyebilecek durumdayım. Kendimi yalan battaniyesi sayesinde gerçeklik rüzgarından koruyorum.
Kalkıp gitme isteğimi söndürdüm. O özgürlüğe yürünen yolun nerede başladığını bile hatırlamıyorum. Yetmiyor o yola gitmeye çalışanı döndürmeye çalışıyorum. Kaldığım yerde yalnız kalamıyorum. Kalabalık seni görünmez kıldığında her şey daha kolay geliyor. Bir elin nesi var, iki elin gizliliği var sonuçta. Yalnız kaldığımda illa ki bağırmam gerekiyor. Oraya, buraya, bi’ deftere veyahut bir sanal sayfaya.

Etiketler:
Kategori: Sohbet

Bir Cevap Yazın