İçeriğe geç

Kişi Ne Zaman Kendi Olur

Yazıya başlamamdan birkaç dakika öncesine kadar kişilerin sinirlendikleri anlarda kendileri olduklarını düşünüyordum. Şöyle ki:

İnsanlar, bilinçleri üzerlerindeyken sonucunun kötü olacağını öngördüğü davranışları yapmaktan kaçınabilir ve bulunduğu duruma göre bir hal alır. Çünkü bilinç taşıyan kişiler çevrelerindeki etmenlere duyarlıdır. Bu hassasiyet kişide yapmacık tavırlar gözlemleyebilmemize sebebiyet verir. Ancak bireyin bilincinden sıyrıldığı anlarda, yani “nevri döndüğünde” bulunduğu durumdaki etmenlere karşı hissizleşir. Yani neticesi ne olursa olsun sergileyeceği tavırı frenleyecek bir mekanizma olmaz. İçinden gelen tavırın bastırılmayıp salınmasını “kendi olmak” diye nitelendiren ben, kendimle ufak bir çelişmenin ardından artık farklı bir açıdan bakıyor bulunmaktayım.

Kişinin sinirlenmesinin frenleri kaldırdığını düşünürken, sinirin yapmacık tavırlardan da öte bireyin özünü yansıtmayan anormal davranışlara yol açabileceğini göz ardı ettiğimi fark edip, aslında kişinin sinirli anında değil yalnız kaldığı anlarda kendi olduğu kanısına vardım. Öyle ki kişinin etrafında davranışlarına etki edebilecek duygusal bir varlık bulunmadığında yapmacık bir tavır takınmasına gerek kalmadığı gibi kendisine anormal hareketler sergiletmesini sağlayacak bir hormon türü de salgılanmaz.(Elbette kesin konuşabilmek için konuyu akademik boyutta incelemek gerekir. Ancak bu bir deneme yazısı olduğundan benim 7 kanatlı bir karıncayiyen olduğumu kimse inkar edemez. Lafıma laf katanın ta…)

 

Bilirsiniz işte…

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: